Jaja, daar ben ik eindelijk weer. Zoals bekend is weblog verhuisd en dat had nogal wat voeten in de aarde. Ik kon lange tijd niet meer bij mijn berichten en toen ik wel weer bij mijn berichten kon, was het een grote chaos. Dat is nog altijd een beetje en ik heb nog geen zin en tijd gehad orde op zaken te stellen. Maar het wordt wel hoogste tijd voor mijn jaarafsluitende blogje…

2011 was, zoals verwacht, mijn jaar. In januari behaalde is al mijn eerste doel: een baan. Tijdelijk tot juni, maar in maart vond ik een baan voor langere tijd (en nog wel in Den Haag ook). Een baan waarin ik tot nu toe veel heb geleerd, waar ik plezier in heb en met toffe collega’s. Maar het belangrijkste doel dit jaar was natuurlijk de bruiloft. Die was gewoon perfect. Het weer was prachtig, we konden lekker op het strand trouwen, allemaal lieve mensen om ons heen, heerlijk eten, goede muziek en een mooie zonsondergang. Daarna zijn we op huwelijksreis geweest naar Sri Lanka, ook helemaal top! (Verslag en foto’s komen hopelijk volgend jaar).

En dan was er nog een doel, dat we niet eens hadden verwacht te bereiken… een eigen huisje. Nadat we terug waren van de huwelijksreis, zijn we links en rechts wat gesprekken gaan voeren over de mogelijkheden om een huis te kopen. We verwachtten eigenlijk dat dit pas mogelijk zou zijn over 1 a 2 jaar. Maar de kaarten waren iets gunstiger gedeeld. Toen we wisten wat we wilden en konden missen voor een huisje, zijn we gaan rondkijken. Eigenlijk wilden we ons alleen oriënteren op de woningmarkt. Wat is er te koop voor een bepaald bedrag? Maarja… huizen kijken blijkt net zo te werken als kittens kijken. Binnen de kortste keren ben je verkocht. Nu hebben we wel zo’n 18 woningen bekeken in korte tijd (er is immers aanbod genoeg). Door al die bezichtigingen werden we ons steeds meer bewust van wat we zoeken in een huis. Een keer zijn we de onderhandelingen ingegaan, maar hebben deze uiteindelijk gestaakt toen de bewoners niet verder wilden zakken en wij een mooier huis met dezelfde vraagprijs tegen kwamen. En toen ging het snel. Binnen een paar weken was het huis van ons. 16 januari krijgen we de sleutel en verhuizen we naar een eengezinswoning in Zoetermeer. Tsja dat hele woningzoekverhaal mist hier dus helaas

Een laatste doel dat behaald is, was mijn persoonlijke ontwikkeling. Mijn motto was: Confronteren, balanceren en overwinnen. En dat heb ik gedaan, en hoe Ik ben nog niet helemaal waar ik zijn wil, de laatste stapjes bewaar ik dus voor volgend jaar. 2012 wordt denk ik een rustiger jaar, met minder veranderingen. We gaan natuurlijk al gauw verhuizen, maar ik schat dat dat de enige grote happening wordt van 2012. Verder wordt het een jaar van werken, de crisis beheersen en in december zien of de wereld nu echt vergaat… Zo niet, dan volgend jaar weer een jaaroverzicht!

Gisteravond. De bus stopte bij een volgende halte, toen mijn man ineens opsprong en naar voren rende de bus uit. Ik keek uit het raam en daar lag je midden op straat. Ook ik rende naar buiten en de buschauffeur belde de dierenambulance. We stopten de auto's en leidden ze om je heen. Je lag daar, zwaar in shock, je staart van je lichaam gereten, kermend van de pijn. Aangereden, en de dader was gewoon doorgereden…

Niet wetend hoe ernstig je verwondingen waren, hoopten we dat de dierenambulance op tijd zou zijn. Met vier man stonden we naast je en aaiden je zachtjes over je kop. Maar al na een paar minuten stopte je ademhaling en werd het stil op straat. Uiteindelijk hebben we je in de berm gelegd, bloed stroomde uit je bekkie. Het duurde een half uur voor de dierenambulance arriveerde. Gelukkig heb je niet zo lang hoeven lijden.

Geen halsbandje, geen chip. Hopelijk is er iemand die je zoekt en je terugvindt, zodat je mee naar huis mag. In ieder geval hier een laatste woord voor een anonieme kat die ik nooit zal vergeten…

De afgelopen twee jaar ben ik tevreden klant bij Vodafone geweest met een sim-only abonnement. Over twee maanden loopt mijn abonnement af en ik had de verlengopties die mij werden aangeboden bestudeerd en besloten om nog 2 jaar te verlengen met een sim-only abonnement. Omdat ik niet kon aangeven dat het abonnement pas over twee maanden moet ingaan, besloot ik te bellen. Het volgende toch wel grappige gesprek volgt…

Ik: Hallo met Tamara, ik wil graag… enz.

Vodafone: Wat is uw nummer?

Ik: 06-xxxxxxxx

Vodafone: Sorry maar de verbinding is heel slecht, ik kan u echt heel slecht verstaan.

Ik: Oh! Dit is toch echt jullie eigen service, ik bel gewoon met jullie netwerk.

Even later heb ik uitgelegd welk abonnement ik wil en de vrouw van Vodafone zegt dat ik mijn verlening via de site moet doen want dat kan niet telefonisch voor dit abonnement.

Ik: Dat wilde ik ook doen, maar ik kan nergens aangeven dat het abonnement pas aan het einde van mijn huidige contractperiode moet ingaan en vorig jaar ging dat dus mis.

Vodafone: Dat kan ook niet, een abonnement gaat per direct in.

Ik: Maar dat is toch totaal niet logisch als je contract nog gewoon doorloopt? 

Vodafone: Dan moet u over twee maanden verlengen.

Ik: Ja maar als het tarief me dan niet aanstaat duurt het weer een paar weken voordat ik kan overstappen.

Vodafone: Dat is dan een risico dat u moet nemen.

Ik: Nou ik heb geen zin om dat risico te nemen. Dus ik stap wel meteen over naar een andere provider.

Vodafone: [...stilte...]

Ik: Nou bedankt voor de informatie.

En zo weet Vodafone haar klanten dus goed in huis te houden (NOT). Inmiddels een abonnement bij Telfort afgesloten. Ook goede ervaringen bij en nog een euro goedkoper.

Het is alweer meer dan een maand geleden: onze mooiste dag van ons leven. Hoogste tijd voor een klein verslagje! De dag voor ons trouwen hebben we allerlei spulletjes naar Hoek van Holland gebracht. Die dag bleek het net de opening van het strandseizoen te zijn en het was daarom ook loei- en loeidruk daar. Gelukkig werd ons verzekerd dat de volgende dag alles gewoon weer normaal zou zijn. Op weg naar huis belde mijn schoonvader met de mededeling dat hun Corvette (wat onze trouwauto moest worden) zojuist de geest had gegeven. Helaas pindakaas dus! ‘s Avonds gingen we met beide families uit eten en na het eten ging Rob mee met zijn ouders naar het hotel en ging ik naar huis met mijn ouders. En na een nachtje verrassend goed slapen was het zo ver…

Mijn wekker ging om half acht. Snel douchen en haar drogen en om 8.15 uur stond de visagiste voor de deur. De visagiste was net klaar toen de kapster al voor de deur stond dus het getut kon meteen verder gaan. Apart genoeg was ik vrij rustig. Eigenlijk voelde het behoorlijk onwerkelijk: ik ga trouwen vandaag. Een kleine twee uur later zat mijn haar in de krul en was het half opgestoken. Het was elf uur en Rob zou mij om 11.45 uur komen ophalen. Ik moest alleen nog wat spulletjes bij elkaar zoeken en mijn jurk aantrekken en sierraden om.

Ik had net mijn spulletjes bij elkaar gezocht toen mijn telefoon ging… Rob. Of hij al kon komen (een half uur te vroeg ja). Toen sloeg de stress in volle hevigheid toe. Kousen aan, jurk aan, knoopje zoeken om de sleep omhoog te knopen. Dat miniscule knoopje bleek na een hele zoektocht van mama, tante Patries en mij ter hoogte van mijn onderrug te zitten. Inmiddels was het huis volgestroomd met tante Esther (de fotograaf), Patries, Maud en oma en mijn schoonouders. Uiteindelijk had ik dan alles aan en om en kreeg Rob het teken dat hij mocht komen. Papa kreeg nog tienduizend instructies over hoe hij het huis moest achter laten en nadat we Romey gevonden hadden (die had zich op de studeerkamer verstopt) kon ik eindelijk de deur open doen voor Rob.

Eerst elkaar keuren, Rob had een mooi grijs pak aan en dan maar richting de auto (Robs Honda prelude is ook prima als trouwauto).

Esther en mama gingen achterin (mama ging mee om te helpen met de jurk tijdens het fotograferen). En de rest van het gezelschap begaf zich op eigen houtje richting Hoek van Holland. Wij reden eerst naar de Oostpoort in Delft voor de foto’s. Het weer was die dag gewoon perfect: zon, 23 graden en een briesje (aan het strand meer een aardig windje). Alvast een paar foto’s als voorproefje, later komt er nog wel een blogje met meer foto’s en een filmpje.

Uiteindelijk zijn we op ons gemakje naar Hoek van Holland gereden waar mama en Esther alvast naar de locatie gingen. Voor ons was het nog wat aan de vroege kant, dus parkeerden we ergens op een hoek om vervolgens keurig vijf minuten voor tijd bij Beachclub Miljonairs te arriveren. De gasten werden naar hun plekje gedirigeerd, Rob werd meegenomen naar ‘het altaar’ en pap en ik wachtten op het startsein. De muziek van Bryan Adams ‘Everything I do’ begon te spelen (al was dat door de wind niet altijd even goed hoorbaar), Maud liep voorop met een mandje met bloemblaadjes en gooide deze keurig netjes op de rode loper en pap en ik liepen er achteraan.

Tussen de terrasjesmensen en de badgasten door, sommigen in jacuzzi, richting het altaar onder de palmboom, waar Rob stond te wachten. Pas later op de video zagen we hoe druk het eigenlijk was, op dat moment ging alles een beetje langs me heen. Ik zag alleen Rob

Aangekomen overhandigde pap mij aan Rob met de legendarische woorden (ik moet het nog even precies terugluisteren, maar het was iets in deze trend): Alsjeblieft Rob, hier heb je mijn dochter. Er zit geen garantie meer op dus ik hoef haar ook niet meer terug. En toen volgde de ceremonie. Het verhaal over hoe wij elkaar hadden leren kennen, en hoe ik Rob ten huwelijk had gevraagd.

Toen brak het moment aan dat we moesten staan en elkaar de rechterhand moesten geven. Elton John begon te spelen met ‘Can you feel the love tonight’ en DE vraag werd gesteld waar we beiden luid JA op zeiden. We gaven elkaar een paar flinke kussen en het halve strand begon te klappen en te joelen.

Daarna werden de ringen uitgewisseld (die gingen zonder problemen om) en moesten wij en de getuigen ondertekenen. Dat was nog wel wat gedoe met die wind en die papieren.

Een kort slotwoord, en toen liepen Rob en ik achter Maud aan terug naar het terras onder begeleiding van Jackie Wilson met ‘Reet petite’. De felicitaties volgenden en daarna was het tijd om de taart aan te snijden die er niet alleen super uitzag maar ook heerlijk smaakte.

Champagne erbij en lekker borrelen. Ik was de eerste uren nog iets teveel bezig met kijken of iedereen het wel naar z’n zin had, of alles goed liep bij de ceremoniemeester en zorgen dat ik met iedereen een praatje maakte. Maar het was wel supergezellig. Ons gastenboek met polaroidfotootje van iedere gast is een groot succes geworden dankzij een hard werkende ceremoniemeester.

Om half zes stond de bbq klaar. Het eten zag er zo lekker uit, en wat ik gegeten heb smaakte ook erg goed, maar ik had die dag een enorme brok in mijn keel waardoor ik niet veel eten weg kreeg. Ik was door de zenuwen zelfs meer dan gepland afgevallen waardoor mijn jurk hier en daar ietsjes losser zat dan eigenlijk moest. Overigens was zitten in de jurk niet bepaald comfortabel door de baleinen in het bovenstuk, maar ik voelde me die dag echt een prinsesje. Na het eten, rond 20.00 uur, kwamen de avondgasten en deden Rob en ik onze openingsdans op ‘Have I told you lately that I love you’ van Van Morrison. Dat was in een jurk net iets moeilijker maar wat we op de video zagen, zag er  goed uit voor twee mensen die eigenlijk niet kunnen dansen haha!

Met zonsondergang zijn we nog wat foto’s gaan maken op het strand. De zonsondergang was gewoon net als de trouwdag perfect, zelfs de sluierbewolking die zich vaak vormt bleef weg. Een beetje koud was het wel

Daarna is het feest nog doorgegaan tot middernacht. Veel gedanst is er niet maar iedereen was heerlijk aan het lounchen op de banken met op de achtergrond goede muziek.

Ik was echt helemaal kapot aan het einde en had het gevoel dat ik staand in slaap had kunnen vallen. Uiteindelijk was het toch half twee voor we in het Grand Hotel van Hoek van Holland waren. De bruidssuite zag er prachtig uit met een hemelbed, opgemaakt met van handdoeken gevouwen zwanen en rozenblaadjes. Moe maar voldaan zijn we in bed geplofd, wat is die dag snel voorbij gegaan…

Volgende dag hebben we ons op alle cadeautjes gestort. Een hoop creatieve, mooie en ‘brings back memories’ cadeau’s. Maar het meest originele cadeau kwam toch nog van mijn broertje. We pakten zijn cadeau als een na laatste uit. In zijn kaartje stond: “Gefeliciteerd! Ik wilde zeker weten dat ik de eerste ben met mijn cadeau.” Ik zei nog: dat is niet gelukt want we pakken zijn cadeautje bijna als laatste uit. Het kwartje viel toen we het pakje open maakten…

Babykleertjes… Ja! Daar is hij zeer zeker de eerste mee!

Dit gaat denk ik mijn laatste blogje worden voor de grote dag aanbreekt. Even snel de stand van zaken:

• Jurk en pak zaten perfect. Mijn jurk hangt nu op de slaapkamer weggespijkerd achter een wit laken omdat hij moest uithangen ivm de sleep. 
• Ceremoniemeester is vorige week op bezoek geweest en heeft allerlei instructies gehad.
• De ambtenaar van de Burgerlijke Stand is afgelopen week langsgekomen en heeft 1,5 uur met ons zitten babbelen over hoe en wat allemaal. 
• We hebben de DJ ontmoet en even gesproken over de muziekvoorkeuren. Heb er alle vertrouwen in dat hij er een leuk feestje van gaat maken.
• Heb 6 km op mijn trouwschoenen gewandeld. Dat was niet helemaal de bedoeling maar we waren ietsjes verkeerd gelopen en zodoende wat langer onderweg. Wel een kleine blaar op mijn teen eraan overgehouden maar daar had ik verder geen last van en op mijn bruiloft ga ik toch geen 6 km lopen.
• Keuze voor fotolocatie hebben we gewijzigd. Gaan nu bij de Oostpoort in Delft foto's maken en 's avonds nog wat op het strand.
• We hebben inmiddels een gezonde tint gekregen.
• De Corvette van mijn schoonouders doet het nog, dus dit wordt onze trouwauto:

Verder heeft er afgelopen vrijdag nog een klein drama plaatsgevonden waardoor ik de hele bruiloft al bijna in duigen zal vallen. Ik had na het sporten mijn haar met de fohn gedroogd en wilde met een nieuwe ronde borstel nog even mijn pony stylen. Borstel erin gerold en toen… zat ie muur en muur vast. Ik snap nog altijd niet hoe het kan, want die borstels zijn notabene bedoeld om je haar wat rond op te fohnen, maar de borstel had zich dus helemaal vastgebeten in mijn haar. Ik zag mezelf al kaal trouwen! Zowel Rob als ik kregen de borstel er niet uit daar en dus reden we maar naar huis. Thuis heeft Rob een uur lang met een kniptang elke pin van de borstel voorzichtig eraf geknipt om zo min mogelijk haar mee te knippen. Uiteindelijk waren alle pinnen weg en moesten we nog heel voorzichtig het haar pluk voor pluk uit de borstel trekken. Ondanks Robs voorzichtigheid was er toch heel wat haar geknip en kwam los. Gelukkig is daar helemaal niks van te zien, de pony is alleen wat uitgedund. 

Ik heb de afgelopen weken natuurlijk veel dingen bedacht die mis zouden kunnen gaan: de trouwauto gaat onderweg stuk, de taart valt om, de kapster komt niet, de jurk past niet, iemand breekt een been of arm tijdens het sporten, etc. Ik was zelfs bang dat de kapster mijn pony te kort zou knippen… maar een borstel die vast komt te zitten in je haar…. nee dat verzin je niet :')

Maar eind goed al goed. We zijn er klaar voor en het weer ziet er ook goed uit vooralsnog… 

Vanavond naar de theatervoorstelling van Rob en Emiel geweest (ja die deden ooit mee bij Uri Geller). Echt ontzettend grappig en indrukwekkend. Mijn oog heeft weer dingen gezien die het ondanks een gezonde dosis scepsis niet kan verklaren. Rob ziet allerlei objecten die mensen in hun hand houden terwijl hij geblinddoekt is, bijvoorbeeld aanstekers, snoepjes, schoenen, maar ook namen en geboortedata op legitimatiebewijzen en serienummers op bankbiljetten.

En Emiel tovert als uit het niets een fles wijn tevoorschijn en brengt mensen binnen een minuut in een lichte hypnose. Tijdens de show zei ik nog tegen 'mijn' Rob dat het niet kan dat iemand zo snel zonder voorbehandeling onder hypnose komt. Die persoon moest eigenlijk wel in het complot zitten,…. toch? Dit was aan het begin van de show, aan het einde hingen er alleen nog een hoop vraagtekens boven mijn hoofd (en dat van de andere toeschouwers).

Gelukkig boden Rob en Emiel uitkomst door na de show het een en ander toe te lichten en te demonsteren. En zodoende zat ik er met mijn neus bovenop toen Rob voor de tweede keer met zijn ogen dicht de meest onmogelijke dingen toch zag. Vervolgens ging Emiel nog verder met een straaltje hypnose en ik dacht: er is maar een manier om alle twijfel weg te nemen. Zelf ondergaan dus. En warempel ik werd uitgekozen! 

Dus daar stond ik dan, voor Emiel die zijn hand boven mijn hoofd hield terwijl ik naar zijn hand moest kijken en naar zijn stem moest luisteren. Ik hoorde hem zeggen dat ik zodra weg zou zakken en op de grond zou vallen en hij me zou opvangen en ik dacht nog: dit lukt vast niet. Waarom zou ik, en plein publiek, ineens in elkaar zakken? Het volgende moment voelde ik mijn lichaam vallen en zachtjes werd ik op de grond gezet.

Ik hoorde Emiel zijn stem, ik hoorde mijn eigen gedachten, ik voelde dat ik elk moment gewoon mijn ogen zou kunnen open doen en alles voorbij zou zijn. Emiel maakte me weer wakker en ik werd op een stoel gezet. Een kort praatje en het volgende moment was ik weer in slaap. Emiel vertelde me dat mijn linkerhand erg gevoelig zou zijn zodra ik weer wakker werd, dat ik allerlei sensaties zou voelen en zelfs toen dacht ik nog: jaja! Toen hij me weer wakker maakte begon mijn hand zachtjes te tintelen, net wanneer een van je ledematen slaapt, maar dan minder heftig. Het gevoel verspreidde zich langzaam door mijn hand en pols.

Vervolgens pakte hij een lepeltje waar ik mijn initialen op schreef. En ik testte hem ook; stevig lepeltje. Emiel hield het lepeltje vast en ik voelde een drukkend gevoel in mijn hand waarop ik me moest focussen. Ik moest het lepeltje naar beneden drukken en in eerste instantie twijfelde ik en lukte het niet. Dat merkte hij op en ik moest meer vertrouwen hebben en toen ineens begon het lepeltje te buigen…

Het lepeltje werd daarna weer terug gebogen en in mijn handen gelegd. Ik moest mijn handen dichtvouwen en me weer concenteren op het gevoel in mijn handen. Langzaam wat wrijven en ik voelde het lepeltje warm worden in mijn handen. Niet gewoon warm, maar echt wat gloeiend warm. En hij leek wat weker te worden… vervolgens voelde ik heel duidelijk hoe het lepeltje tussen mijn handen begon te draaien. Alsof je een klein kevertje in je handen houdt dat zich eruit probeert te wurmen. 

Nadat het lepeltje op Emiels aanraking was gestopt werd ik weer uit mijn hypnose gehaald en mocht ik mijn handen openen. En daar lag dan een verbogen lepeltje in mijn handen… Ik heb het zelf gezien, gevoeld, ik was er zelf bij. Maar het blijft ongelofelijk! Wel een ontzettend gave ervaring!

Het lepeltje mocht ik meenemen. Vooralsnog is he me niet gelukt hem verder te laten roteren, maar ik zal niet rusten totdat elk lepeltje in huis krom is

Iets wat natuurlijk niet mag ontbreken als je gaat trouwen is het vrijgezellenfeest Afgelopen zaterdag was ik aan de beurt (dat wist ik al, ben en blijf een controlfreak, maar behalve de dag had ik geen idee wat we zouden gaan doen). Ik wist ook dat Rob dat weekend zijn vrijgezellenfeest zou hebben en dat zijn vrienden hem rond 9 uur zouden komen ophalen. Dus ik was lekker op tijd wakker terwijl ik Rob weer naar bed stuurde (hij was even naar de wc gegaan) met de woorden: 'ga nog maar lekker slapen weer, jij kunt uitslapen'. 

Iets later dan gepland, iets voor half tien, kwamen er kort na elkaar drie auto's met verdachte figuren aangereden die voor de deur parkeerden en even wachtten. Toen ze uitstapten en ik Robs vrienden herkende, opende ik het raam en zei zacht dat ze niet moesten aanbellen en ik ze binnen zou laten. Boven aangekomen stuurde ik de vijf heren zonder pardon de slaapkamer in waar Rob als een roosje lag te slapen Daarna ging alles heel vlot, weekendtas inpakken, koffie naar binnen gieten en weg waren ze. Op naar (wat later bleek) Antwerpen om daar Rob in een Delfts blauwe tuinbroek opdrachten te laten doen en vol te gooien met bier. 

Maar aangezien dit mijn blog is, nu verder over mij De jongens waren nog maar net weg of de bel ging en daar stonden dan mijn vijf vrienden (Sandra, Sanne, Sylvia, Mathijs en Jeroen) voor de deur. Binnen moest ik dan wat cadeautjes uitpakken: een gouden boekje met twee pennen (ohhhh jeeeee), een emmertje met een schepje en zeefje en een grote krat vol eten en drinken. We gingen eerst (met nogal een omweg) naar Scheveningen en hebben daar lekker gepicknickt. Ik moest als de vrijgezel een roze bril op, maar dat was dan ook het enige waaruit viel af te leiden dat er iets met me was. 

Nadat de magen gevuld waren, moest ik mijn droomkasteel bouwen. Gelukkig heb ik het zandkastelen bouwen nog niet verleerd Eigenlijk moest ik die dag ook allemaal mensen aanspreken om hen te vragen naar gouden tips voor een gouden huwelijk. De organisatie was alleen vergeten dat ik een enorme hekel heb aan het aanspreken van mensen op straat, dus ik heb netjes mijn snor weten te drukken :p (sorry!). 

Begin van de middag vertrokken we naar Den Haag city waar we een schilderworkshop volgden a la Andy Warhol. Daar lag ik dan, in zesvoud op tafel en onze taak was het om mijn hoofd van wat kleur te voorzien. Ik heb hier nu dus zes briljante creaties liggen van mij in een soort schooluniform, mij met blauw haar, mij als diva tot mij als wannabe-Fiona-van-Shrek. Na het spelen met verf nog even op een terrasje gezeten en toen door naar een Italiaans restaurantje. Het was heerlijk weer en we zaten lekker buiten op een drijvend terras in de gracht. Het eten was werkelijk super lekker!

Na het eten gingen we terug naar de parkeergarage waar de accu van een van de auto's leeg bleek te zijn door een aangesloten koelkastje. De heren in het gezelschap en de hulplijn (de vriend van een Sanne) kwamen goed van pas en binnen een kwartier konden we alsnog op pad richting strand. Daar hebben we nog lekker een drankje gedaan en toen was het tijd om weer naar huis te gaan (meesten moesten nog een heel eind reizen). 

Al met al een geslaagd en heel gezellig vrijgezellenfeest waarbij we vooral veel goede oude herinneringen hebben opgehaald Fotoverslag volgt zodra ik de foto's krijg (iets zegt me dat ik die op mijn bruiloft onder de neus geschoven krijg ) …

Het wordt de aller, maar dan ook echt de aller hoogste tijd voor een trouwupdate. Vandaag over een maand is het zover. Het laatste bericht is bijna twee maanden oud en we hebben natuurlijk niet stil gezeten. Mijn to do lijstje begint aardig te slinken

In maart zijn we voor een informerend gesprek naar de notaris geweest. Dat was wel erg fijn, want die juridische taal op papier, daar wordt je niet echt wijzer van. Maar het gesprek maakte veel duidelijk over wat we moesten vastleggen. Uiteindelijk hebben we 26 april de papieren ondertekend en zodoende zijn de huwelijkse voorwaarden geregeld.

Verder hadden we in maart onze taartproefsessie. Judith van Judith’s Taartenwereld had vier mini-taartjes gemaakt met verschillende smaken en bekledingen. Ze waren alle vier erg lekker. Luchtige biscuit, heerlijke botercremevulling… Maar goed, we moesten natuurlijk wel een keuze maken (en nee die verklap ik niet) en twee sprongen er echt boven uit. Natuurlijk ook de uiterlijke wensen van de taart besproken. Ik ben erg benieuwd, maar het kan niet anders dan dat het een enorm toffe en lekkere taart gaat worden!

Begin april was het tijd voor de tweede proefsessie voor mijn kapsel. Deze keer halfopgestoken met krullen erin. Deze keer voelde het wel echt als ‘mij’, dus ook het haardilemma is daarmee tijdig opgelost. Een halve week later is de proefmake-up gedaan. Ik ben altijd wat huiverig dat ik dik onder het poeder kom te zitten. Maar ook de proefmake-up was helemaal naar tevredenheid. Het volgende uiterlijk-issue en niet onbelangrijk: de trouwjurk!! Op 12 april mocht ik hem eindelijk weer gaan passen. Compleet met passend ondergoed, trouwschoenen, sierraden en een wannabe-replica van mijn trouwkapsel. Tegen alle tradities in ging ik alleen naar mijn pasafspraak (moeder en vriendinnen wonen te ver weg om even mee te slepen). Zoals verwacht mochten er wel wat centimeter in de lengte vanaf en ook in de breedte moest de jurk nog worden ingenomen. Maar met een hoop spelden erin zag het er al heel goed uit! Ik denk dat ik wel alvast mag concluderen dat ik er goed uit ga zien 3 juni :p

Tijdens het paasweekend zijn we richting Hoek van Holland gegaan om rond te kijken naar geschikte fotolocaties (zowel binnen als buiten). Ook daar hebben we nu een voorlopig idee voor. Nu is het nog even afwachten wat mijn tante (die tevens onze fotograaf is) ervan vindt. Rob kon vorige week zijn pak ophalen, ware het niet dat ze de broek twee centimeter teveel hadden ingenomen. Maar er is nog tijd genoeg om dat te herstellen.

Afgelopen zondag hebben we van een vriendin en haar man een danslesje gehad in de hoop dat we op onze trouwdag iets kunnen neerzetten dat op een openingsdans lijkt. Rob en ik hadden eigenlijk de verwachting dat het een ramp zou worden, aangezien we beiden toch geen sterdansers zijn. Maar het ging wonderbaarlijk goed voor een eerste keer! De komende maand nog even hard oefenen en dan dansen we straks de sterren van de hemel Ga mijn best doen binnenkort een filmpje te plaatsen!

Ook de kleine dingetjes zijn geregeld zoals: de bedankjes voor de gasten, het gastenboek, de autoversiering, schoenen inlopen (heel belangrijk), cadeautje voor de getuigen, muziek voor de ceremonie (nog een paar laatste knopen doorhakken), afspraak voor doorspreken laatste wensen met locatie (9 mei) en de eerste ronde zonnebank (zodat we niet meer zo lijkbleek zijn).

Eigenlijk zijn we wel zo’n beetje klaar voor de grote dag Nu nog mooi weer regelen…

Ik zie je nog rennen door het bos      

Of wadend door een plas

Je modderpoten op de vloer

Rollend door het gras

Je smekende ogen voor de bal

Het kwijlspoor op mijn broek

Je ongeduldig hoge blaf

Je enthousiasme als ik roep

Ik ga je missen oude man

Mijn handen door je vacht

Je plekje op de gang is leeg

Lieve Flynn, slaap zacht

*22-12-1996 – 23-03-2011*

Ruim 14 jaar  ben je geworden en tot maandag ging het goed. Je was al geruime tijd blind en doof. Maar je genoot nog volop van de wandelingen door het bos, van alle geuren, van de aandacht, van de sneeuw afgelopen winter. Maar maandagmiddag ging het niet meer, waarschijnlijk een herseninfarct. Staan en lopen ging ineens moeizaam, eten en drinken hoefde je niet meer en je probeerde nog buiten te plassen maar soms liep het gewoon weg. Het gehoopte herstel bleef uit en ik heb me van mijn werk in Amsterdam naar huis gespoed om zo snel mogelijk in de auto te kunnen zitten naar Venray. Ik wilde die laatste minuten van je leven bij je zijn.

Toen ik aankwam lag je heel rustig op de gang, blijkbaar de hele dag al. Maar zodra ik kwam werd je onrustig, alsof je wilde zeggen: het is genoeg baasje, laten we gaan alsjeblieft. Het was duidelijk te zien dat je op was. Met veel moeite wisten we je de auto in te krijgen, lopen ging slecht en optillen vond je ook maar niks. Bij de dierenarts aangekomen namen we voorgoed afscheid. Mama, Sandrijn en ik, want papa zit nog in Afghanistan voor een paar weken. Ik had gedacht dat je nog zou wachten tot hij terug is, tot alle schaapjes weer thuis zijn… Maar op 23 maart om 17.45 uur stopte je hartslag.

Ondanks dat dit voor jou het beste is en ondanks dat ik me er al jaren op heb ingesteld dat het ieder moment voorbij kan zijn, doet het pijn dat je er nu niet meer bent. Je favoriete plek was op de gang. Je lag vaak voor de wc-deur en maalde er de laatste jaren ook niet meer over om nog voor iemand op te staan. Je had de rare tik om met je kont op de onderste traptrede te gaan zitten en je tong is altijd te lang geweest waardoor die een centimeter uitstak vaak.

Je was een dominante hond, een koppige hond. Hoewel je uitstekend kon luisteren, trok je vaak je eigen plan. Hoe vaak heb ik niet gillend als meisje van 16 op het grasveldje gestaan: Flynn kom terug! Kom hier! Maar het maakte geen indruk, jij kwam als het jouw uitkwam of ik moest je maar komen halen. Oostindisch doof heet dat. Ook dronk je liever uit de vijver dan uit je waterbak.

Je was ook verzot op balletjes. Sinds je blind was kon je ze niet meer zien en vangen, maar voor die tijd waren balletjes je lust en je leven. Het principe van apporteren heb je nooit echt begrepen. Een bal afgeven deed je liever niet. Je stond dan kauwend op de bal voor ons, legde hem uiteindelijk op de grond, week enkele centimeters naar achteren en zodra iemand aanstalte maakte de bal te pakken, pakte je hem snel weer in je bek en begon het riedeltje weer van voor af aan. Dit deed je een aantal keren waarna je uiteindelijk toestond dat de natgekwijlde soppige bal werd weggegooid. 

Vroeger speelden we verstoppertje met je. Sandrijn en ik gingen ons verstoppen en dan riep mama: zoek Tamara of zoek Sandrijn. Dan stoof je als een kip zonder kop door het huis, wildom je heen kijkend, in plaats van je neus te gebruiken. Maar je vond ons altijd en kwispelde dan zo enthousiast dat je hele achterwerk mee bewoog. 

Toen we je net hadden, leerde ik je de post uit de brievenbus te halen. Dit heb je vorige week nog gedaan. Naarmate je ouder werd, bracht je ook wel eens oude post die ergens in een hoekje lag opgestapeld. Je was een enorm actieve hond. Hoeveel duizenden kilometers ben je wel niet met mama meegerend aan de fiets? Hoeveel lange boswandelingen? Wandelen in de bergen, mee naar het strand… Je hebt een tijdlang flyball en behendigheid gedaan. Volgens mij was je een gelukkige hond.

Het zal nu wel stil worden in huis. Geen Flynn die me als eerste begroet als ik op bezoek kom. Die mijn schone broek onderkwijlt, en hijgend voor me staat en uit zijn bek stinkt (want poeh je stonk wel uit je kleppie!). Geen plukken met haar meer die door het huis dwarrelen, geen getrek meer aan de riem als je nog net ietsjes verder wilt snuffelen. Ik ga je missen…

Onze laatste foto's samen…

Kerst 2010

Zomer 2010 aan het strand

Kerst 2009 als rendier

Winter 2009 in de sneeuw!

Aan het genieten in de tuin

En zo zal ik me je voor altijd herinneren…

Na een paar jaar als blondine door het leven te zijn gegaan, ben ik vorige week weer overgestapt naar brunette. Het blonderen van mijn van nature behoorlijk donkere haar was gewoon een enorm gedoe en ik merkte dat mijn haar nu toch droger begon te worden en meer begon te klitten. De keuze was dan ook: nog twee keer een chemische aanval op mijn lichaam plegen en als blondine trouwen (Rob vindt het blond echt geweldig) of verstandig zijn en als brunette trouwen, wat ik ook heel goed kan hebben. 

Et voila! De transformatie!

Inmiddels ben ik er alweer aan gewend. Op mijn werk kreeg ik een hoop grappige reacties omdat mensen me in eerste instantie niet direct herkenden. Verder een berg complimentjes. Iets nieuws is toch altijd leuker dan iets ouds. Rob is er inmiddels ook aan gewend en mijn haar is me dankbaar Iedereen happy dus!